داروهای تجویزی

تنها پنج داروی خوراکی وجود دارد که توسط FDA برای درمان مشکلات اختلال نعوظ تأیید شده اند. این داروها شامل ویاگرا، استندرا، سیالیس، استاکسین و لوویترا هستند. تمام این داروها با افزایش جریان خون به آلت تناسلی عمل می کنند تا فرد مبتلا به اختلال نعوظ بتواند هنگام تحریک جنسی نعوظ داشته باشد.

با این حال، این داروها ممکن است برای برخی بیماران ایمن نباشند و نیاز به مشاوره با پزشک داشته باشند. ممکن است نگرانی هایی وجود داشته باشد اگر فرد مبتلا به اختلال نعوظ به هر دارویی حساسیت داشته باشد؛ اگر برای عمل جراحی برنامه ریزی شده باشند؛ اگر داروهای تجویزی یا غیر نسخه ای دیگری مصرف می کنند؛ یا اینکه نیترات های طولانی اثر برای درمان درد قفسه سینه مصرف می کنند.

همچنین ممکن است عوارض جانبی ناشی از مصرف این داروها وجود داشته باشد که شامل سردرد، گرگرفتگی، تغییرات موقتی در بینایی، درد عضلانی، سوءهاضمه و نعوظی که به طور خودکار از بین نمی رود - یک وضعیت نادر به نام پریاپیسم است.

تزریق ها و درمان های تستوسترون

فرد مبتلا به اختلال نعوظ می تواند از تزریق ها یا درمان های تستوسترون برای درمان بیماری خود استفاده کند. استفاده از تزریقات شامل ایجاد نعوظ آلت تناسلی با تزریق مستقیم داروها به آلت تناسلی تناسلی است.

با این حال، این موضوع می تواند باعث برخی عوارض ناخوشایند در بیمار شود، از جمله خونریزی یا کبودی در محل تزریق؛ درد در سر آلت پس از تزریق؛ تورم موقتی در پوست؛ زخم های آلت تناسلی؛ یا نعوظ طولانی مدت.

درمان با تستوسترون شامل افزایش سطح هورمون مردانه تستوسترون در بدن است. ممکن است به صورت تزریق، پچ یا ژل باشد. با این حال، افزایش سطح تستوسترون ممکن است درمان کافی برای اختلال نعوظ نباشد، زیرا سطح پایین تستوسترون بیشتر عامل کاهش تمایل به رابطه جنسی است تا اختلال نعوظ.

همچنین عوارض جانبی متعددی با درمان تستوسترون وجود دارد، از جمله آکنه، احتباس مایعات، بزرگ شدن پروستات یا کاهش سطح باروری.

جراحی درمان نعوظ

انواع مختلفی از درمان های جراحی وجود دارد که فرد مبتلا به اختلال نعوظ ممکن است تصمیم بگیرد تحت آن قرار گیرد. این درمان های جراحی می توانند شامل ایمپلنت آلت تناسلی یا جراحی رگ های خونی باشند.

جراحی رگ های خونی شامل دور زدن شریان های مسدود شده آلت تناسلی با پیوند شریان از بخش دیگری از بدن است که مسیر جریان خون به آلت تناسلی را ایجاد می کند. ممکن است با اصطلاح «جراحی بازسازی عروقی» نیز شناخته شود.

با این حال، این روش به ندرت روی بیماری که دچار اختلال نعوظ است انجام می شود، زیرا بسیار پرهزینه، از نظر فنی دشوار است و ممکن است همیشه در حل مشکل مؤثر نباشد.

استفاده از ایمپلنت آلت تناسلی شامل وارد کردن یک ایمپلنت بادی یا قابل خم شدن به داخل آلت تناسلی از طریق یک عمل جراحی است. این پروتز همچنین به عنوان پروتز آلت تناسلی شناخته می شود. یکی از عوارض جانبی ناخواسته ای که ممکن است با این روش همراه باشد، از دست دادن رفلکس طبیعی نعوظ پس از قرار دادن ایمپلنت آلت تناسلی است.

کرم نعوظ فوری

استفاده از کرم یا روان کننده فوری نعوظ ممکن است راه حلی کوتاه برای مشکل اختلال نعوظ در مردان ارائه دهد. این فرآیند شامل مالیدن کرم یا روان کننده روی آلت تناسلی به صورت حرکتی ماساژدهنده است، با هدف این ماساژ تحریک بافت ها و انتهای عصبی آلت تناسلی و افزایش جریان خون به ناحیه است.

این افزایش جریان خون باید باعث شود فرد مبتلا به اختلال نعوظ راحت تر به نعوظ برسد.

با این حال، استفاده از این نوع محصول برای اختلال نعوظ تنها اثر موقتی برای بیمار خواهد داشت. این روغن ها و کرم های درمانی در واقع اختلال نعوظ را درمان نمی کنند و همچنان برای بیمار مشکل ساز خواهند بود. کرم ها و ژل های درمان نعوظ به عنوان راه حل مستقل برای این مشکل شناخته شده نیستند.

قرص های طبیعی برای درمان اختلال نعوظ

درمان مشکل اختلال نعوظ با استفاده از قرص های طبیعی برای درمان اختلال نعوظ ممکن است یکی از بهترین گزینه ها برای بیماران باشد. درمان های طبیعی ممکن است گزینه ای کم تهاجمی تر برای درمان این مشکل ارائه دهند، بدون عوارض جانبی که اغلب با درمان های دیگر مانند داروهای تجویزی یا گزینه های جراحی همراه است.

درمان های طبیعی مدت هاست که برای درمان انواع بیماری ها و مشکلات در فرهنگ های آفریقایی، چینی و دیگر فرهنگ ها استفاده می شوند و به خاطر اثربخشی شان شناخته شده اند. این داروها ممکن است گزینه ترجیحی و بهتر برای بیمارانی باشند که می خواهند از مصرف داروهای تجویزی اجتناب کنند.

بهتر است بیمار فقط مکمل های طبیعی را انتخاب کند که حاوی داروهای بالقوه مضر مانند «ویاگرای گیاهی» نباشند. این موارد ممکن است عوارض جانبی ناخواسته ایجاد کنند و افراد مبتلا به اختلال نعوظ باید از آن ها اجتناب کنند.